در شکستگی‌هایی که اغلب از آنها می‌شنویم، فشاری بیش از حد به یک استخوان طبیعی وارد می‌شود و سبب شکستگی خط‌مانند در آن می‌شود؛ اما شکستگی استرسی در اثر فشارهای مکرر و استفاده بیش از حد مانند بالا و پایین پریدن یا دویدن مسافت طولانی ایجاد می‌گردد. شکستگی استرسی در استخوان‌هایی که وزن بدن را تحمل می‌کنند، شایع‌تر است. ورزشکاران یا افرادی که به مدت طولانی، باری را بر دوش خود جابجا می‌کنند مستعد این نوع شکستگی هستند.  هر یک از این نیروها به تنهایی سبب شکستگی استخوان نمی‌شود، بلکه وارد شدن این نیروها به طور مکرر و در مدت زمان طولانی، به استخوان آسیب می‌زند. اعمال فشار طبیعی بر استخوان ضعیف شده در اثر استئوپروز هم ممکن است سبب شکستگی استرسی ‌شود.

برای شناخت بیشتر این نوع از شکستگی، علائم آن و درمان‌هایش با ما همراه باشید.

شکستگی استرسی چگونه شناخته می‌شود و بیشتر در کدام اعضا رخ می‌دهد؟

این نوع از شکستگی مانند سایر شکستگی‌ها سبب درد در ناحیه آسیب‌دیده می‌شود. در ابتدای وقوع شکستگی، ممکن است درد قابل تشخیص نباشد اما با گذشت زمان این درد شدیدتر خواهد شد. بیمار ابتدا در حین ورزش درد را احساس می‌کند؛ اما به تدریج، بیمار در هنگام استراحت نیز درد را حس خواهد کرد. درد مربوط به شکستگی استرسی درد مبهمی نیست؛ بلکه محل دقیق آن مشخص بوده و با فشار دادن انگشت بر آن ناحیه درد آن بیشتر می‌شود. در موارد پیشرفته تورم و قرمزی در اطراف ناحیه آسیب‌دیده ایجاد می‌شود.

به استخوان‌های تشکیل دهنده کف پا متاتارس می‌گویند. این استخوان‌ها به دلیل فشار زیاد و مداوم وزن بدن روی‌ آن‌ها، مستعد شکستگی استرسی هستند. به دلیل همین فشارهای مکرر و تحمل وزن زیاد بدن، شکستگی استرسی بیشتر در اندام تحتانی اتفاق می‌افتد. در هنگام راه رفتن نیز فشار زیادی به کف پا، به ویژه استخوان متاتارس دوم و سوم وارد می‌شود. به همین دلیل، این دو استخوان شایع‌ترین محل‌هایی هستند که دچار شکستگی استرسی می‌شود.

دلیل شکستگی استرسی

دلیل وقوع شکستگی استرسی چیست؟

شکستگی استرسی در نتیجه‌ی افزایش تعداد یا شدت انجام یک فعالیت در مدت زمان کوتاه رخ می‌دهد. استخوان در برابر فشار‌هایی که به آن وارد می شود بازیابی می‌شود. در فرایند بازیابی، بافت استخوانی تخریب شده و بافت جدیدی به جای آن به وجود می آید. در فعالیت‌های فشاری یا مکرر، سرعت بازیابی استخوان کمتر از سرعت وقوع تخریب در آن است؛  یعنی پس از رخ دادن اولین آسیب و پیش از این که بافت استخوان به طور کامل آسیب وارد شده را اصلاح کند، آسیب دوم وارد می‌شود و به همین ترتیب تا بروز شکستگی استرسی ادامه می‌یابد.

ریسک‌ فاکتورهای شکستگی استرسی چیست؟

عواملی که ریسک شکستگی استرسی را افزایش می‌دهند، شامل موارد زیر است:

  • ورزش‌هایی مانند ژیمناستیک، تنیس و بسکتبال که در آنها فشار وزن غالبا به نقاط خاصی از بدن وارد می‌شود.
  • افزایش ناگهانی فعالیت بدن و ورزش‌های سنگین و مکرر فرد را مستعد شکستگی استرسی می‌کند.
  • خانم‌ها، به ویژه در دوران یائسگی با ریسک بیشتری در معرض شکستگی استرسی قرار دارند.
  • در افراد دارای کف پای صاف یا افزایش قوس کف پا شکستگی استرسی بیشتر مشاهده می‌شود.
  • بیماری‌هایی مانند استئوپروز استخوان را تضعیف می‌کند و احتمال وقوع شکستگی استرسی را افزایش می‌دهد.
  • سابقه‌ی شکستگی استرسی قبلی احتمال شکستگی را افزایش می‌دهد.
  • عدم مصرف مواد مغذی و کاهش کلسیم و ویتامین D در بدن، استحکام استخوان را کاهش می‌دهد.

در بعضی از بیماران که جهت درمان مراجعه نمی‌کنند، عوارضی در درازمدت به وجود می‌آید. علت این شکستگی باید شناخته و درمان شود؛ چراکه می‌تواند سبب شکستگی مجدد استخوان شود.

چگونه از این شکستگی پیشگیری کنیم؟

موارد زیر در پیشگیری از شکستگی استرسی تاثیر قابل توجهی دارد:

  • کفش مناسب به پا کنید. کفشی را انتخاب کنید که مناسب فعالیت شما باشد. اگر کف پای شما صاف است، با پزشک خود مشورت کنید.
  • ورزش‌ها و فعالیت‌های خود را به تدریج افزایش دهید. فعالیت شدید و ناگهانی، شما را در معرض خطر قرار می‌دهد. می‌توانید هر هفته به طور متوسط ده درصد فعالیت خود را افزایش دهید.
  • استحکام استخوان از اهمیت بالایی برخوردار است. غذای مصرفی شما باید به گونه‌ای باشد که کلسیم، ویتامین D و سایر مواد معدنی مورد نیاز بدن شما را تامین کند.

پیشگیری شکستگی استرسی

این شکستگی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

به طور کلی تشخیص شکستگی‌های استخوان با عکس‌برداری قطعی می‌شود؛ اما شکستگی استرسی با گرفتن شرح حال و شیوه زندگی روزانه فرد تا حد زیادی قابل تشخیص است. تصویربرداری استخوان شامل موارد زیر است:

  • X-Ray یا عکس ساده: شکستگی در مراحل اولیه در عکس ساده رادیوگرافی مشخص نیست. این شکستگی یک هفته و گاهی حتی تا یک ماه بعد از علامت‌دار شدن، در عکس ساده قابل تشخیص است.
  • Bone scan یا اسکن استخوانی: در اسکن استخوان می‌توان انواع اختلالات استخوان را تشخیص داد و برای این نوع شکستگی اختصاصی نیست. در اسکن استخوان افزایش جذب در ناحیه آسیب‌دیده افزایش می‌یابد و به صورت نقطه سفید در تصویر دیده می‌شود.
  • MRI: با این نوع تصویربرداری می‌توان بافت نرم و استخوان را بررسی کرد و به راحتی شکستگی را از آسیب بافت نرم تشخیص داد. MRI بهترین تست برای تشخیص این نوع شکستگی است. قبل از اینکه بتوان با تصویربرداری ساده شکستگی را تشخیص داد، به وسیله MRI قابل تشخیص است.

درمان شکستگی استرسی به چه صورتی است؟

برای بهبوداین نوع شکستگی انجام موارد زیر مهم است:

  • از کفش مناسب یا عصا استفاده کنید تا فشار کمتری بر اندام وارد شود.
  • فعالیتی که موجب شکستگی شده است باید متوقف شود. شش تا هشت هفته برای بهبود شکستگی استرسی مناسب خواهد بود.
  • گاهی با گچ گرفتن یا وسایل نگهدارنده می‌توان عضو را ثابت کرد و به بهبود آن کمک کرد.
  • برای کاهش درد می‌توان از داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) استفاده کرد.
  • قرار دادن یخ بر روی محل آسیب‌دیده، تورم و درد را کاهش می‌دهد. هر 3 ساعت به مدت 15 دقیقه یخ را بر روی قسمت آسیب‌دیده قرار دهید.
  • بعد از بهبود شکستگی فعالیت خود را با ورزش‌هایی همانند شنا که فشار زیادی بر بدن وارد نمی‌کند ادامه بدهید.

در موارد نادری برای بهبود کامل عضو به ویژه در ناحیه‌ای که خون‌رسانی ضعیفی دارد، جراحی انجام می‌شود. در ورزشکارانی که می‌خواهند زودتر به فعالیت خود برگردند نیز جراحی کمک زیادی می‌کند.

درمان شکستگی استرسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست